Column: Avondje NAC
18-05-2012

Deze week aan het boek 'Avondje NAC' begonnen. De eerste hoofdstukken zitten er inmiddels op. Geweldig om te lezen. Ik herken ons eigen cluppie erin. Wij zijn net zo klein (nog veel kleiner zelfs) en kansloos. Maar we hebben geen andere keus.

Sjoerd Mossou verwoordt het prachtig: "De meeste Engelse clubs zijn nog nadrukkelijker lokaal geworteld dan de onze, al dan niet doorgegeven van vader op zoon. Wie uit Bornemouth komt, is voor Bornemouth. Komt je vader toevallig uit Doncaster, dan kan het zo maar zijn dat je noodgedwongen voor Doncaster Rovers bent. Niets aan te doen. Je doet het er maar mee, voor de rest van je leven. 'Support your local -from father to son.' Op een bepaalde manier houd ik heel erg van dit soort geërfde, opgedrongen liefdes. Het gevoel dat je samen trouw bent aan iets wat je min of meer toevallig is overkomen; het heeft iets hartverwarmends. Op een mooie dag opeens voor Ajax zijn, of voor Real Madrid, dat is te makkelijk. Wie in het NAC-stadion om zich heen kijkt, ziet alleen maar bondgenoten. We winnen nooit wat, maar ooit misschien wel. En tot die tijd lijden en lachen we samen. NAC, dat zijn wij."

Het kippenvel verscheen plotseling op mijn armen toen ik dit stuk regel voor regel las. Het voelde vertrouwd, voor ons FC'ers geldt hetzelfde. Ook wij hebben we niet voor gekozen FC Den Bosch-supporter te worden. We zijn het nou eenmaal en blijven het tot de dood ons scheidt. Dat het nooit iets wordt, daar hebben we ons allang bij neergelegd. Buiten het stadion lacht iedereen ons uit, ook daar weten we inmiddels mee te dealen. Maar we blijven onze club trouw en hopen stiekem dat het ooit weer eens lukt om ook voor de buitenwereld uit die anonimiteit weg te komen.

Zondag kan het zover zijn. Deze 'prijs' kan het achterna reizen naar al die kutwedstrijden van de afgelopen seizoenen in lege, sfeerloze stadions in de meest verre uithoeken van Nederland goedmaken. Maar lukt het onverhoopt niet, dan heb ik genoten van het de afgelopen weken waarin ik eindelijk zonder uitgelachen te worden trots kon zijn. Dan geef ik mijn helden samen met de overige 799 meegereisde supporters een staande ovatie vanuit het Tilburgse bezoekersvak en zitten we er volgend seizoen gewoon weer. In stadion De Vliert en alle uithoeken van het land... MET HEEL MIJN HART!