Ingezonden: Hangen aan een (los) draadje
24-05-2012

Goed voorbeeld doet volgen. Ook vandaag ontvingen we weer digitale post in onze mailbox van een FC Den Bosch-supporter die zijn ervaring vanuit het uitvak en van dit seizoen op papier heeft gezet. Van hangen aan een draadje naar een draadje los..

Zaterdag 2 juli 2011: FC Den Bosch had een roerige tijd achter de rug. Het voortbestaan van de club had aan een zijden draadje gehangen, maar nu leefde de club weer; EN HOE! De Sint Jan was van de Bosschenaren, we hadden laten zien dat de club weer leefde in zijn omgeving. Niets kon een mooi seizoen in de weg staan...

Vrijdag 9 december 2011: Vanwege allerlei zaken kan ik al jaren niet meer mee naar uitwedstrijden van de club. De televisie bracht dus uitkomst. Deze 'prijs' moesten we pakken. De 2e periode, waarvan ik voor het seizoen al had voorspeld dat we die zouden pakken, kon gewonnen worden. Voorspeld of niet, als je er dan dichtbij bent zit toch met aardig wat hartkloppingen voor de buis. Uiteindelijk lukte het en ik merkte dat ik dus nog enthousiaster over mijn clubje kon zijn. De club die ik al vanaf 1994 volg...

Zondag 20 mei 2012: Omdat ik het mezelf nooit zou vergeven als ik dit zou missen had ik al vanaf het begin van de play-offs geld opzij gezet voor de finale. Dan maar wat minder andere leuke dingen deze maand. Getooid in een blauw 'Met Heel Mijn Hart' shirt en een 'Bosschenaren' sjaal fietste ik al om 9.00 uur vol goede moed naar het stadion. Van jong tot oud stond te wachten. Velen in het blauw gekleed. Moeders met kinderen en hele generaties van opa tot kleinzoon. Trots op mijn clubje zat ik met een vriend van me in één van de laatste bussen. Wat ons ook zo gebeuren; dit was een geweldig seizoen. We waren van ver gekomen en we zouden er hoe dan ook een feestje van maken...

Eenmaal aangekomen bij het stadion werden we flink gefouilleerd. "Waarom zou je moeilijk doen over een pakje kauwgom" dacht ik nog, maar ik realiseerde me al snel dat dit wel bij alle 14.700 supporters zou zijn gedaan. Eenmaal binnen verkozen we een plekje meteen rechts naast de ingang. Om ons heen een moeder met een jonge zoon, een opa met een sigaar, een vader met twee dochters die ik herkende van de thuiswedstrijden achter de goal en wat ouder geworden jongens van onze leeftijd die vroeger bij mij in de buurt op de M-Side zaten. Gezellige groep, met totaal geen wanklank.

De wedstrijd ging beginnen en de liederen werden aangeheven. Uit mijn ooghoek zag ik dat een suppoost van Willem II een supporter van de thuisclub hielp met het uitrollen van (VUL HIER HET AANTAL IN) klapper. Geen idee wat het veiligheidsbeleid van Willem II is, maar het zal er wel bij horen dacht ik. Vervolgens vlogen er ook nog een aantal rode, en onze club speelt al jaren in het blauw, fakkels duidelijk vanuit het thuisvak links van ons de gracht van ons vak in. Van de eerste aantal minuten van de wedstrijd heb ik dan ook maar vrij weinig kunnen zien...

Een grimmige sfeer was geboren. Nou kijkt iedereen anders tegen het woord grimmig aan misschien, maar wanneer zo'n dertigtal (volwassen) mensen tegen een afscheiding staan te stompen, over en weer met, laten we voor het gemak even zeggen vloeistof, staan te gooien dan noem ik dat grimmig. Neemt niet weg dat dit geheel is gestart doordat 'supporters' van de thuisclub het nodig vonden om ons met fakkels en vuurwerk te bekogelen.

De wedstrijd verliep ook niet naar wens en vanaf de 73e minuut liep het volledig uit de hand. Een belachelijke tweede gele kaart voor Seuntjens was voor de Willem II 'supporters' de gelegenheid om zich wederom provocerend te uiten en het vak wederom te bekogelen. De knal van het vuurwerk was duidelijk te horen. Net zo goed als dat te zien was dat mensen echt moesten wegduiken om niet gewond te raken. De schuld lag in beginnen dus bij de 'supporters' van Willem II. Sterker nog, deze ligt bij de club Willem II die met hun volle verstand niet begrijpt dat je een uitvak niet tussen twee harde kernen moet plaatsen. Die blijkbaar nog nooit van het woord fouilleren heeft gehoord.

Wat echter volgde vanuit enkele, hoe zal ik ze noemen? 'Supporters'...'mensen'...? Wat volgde vanuit enkele dwazen die de kleuren blauw en wit niet zouden mogen dragen is natuurlijk met geen pen te beschrijven. Gooien met frikadellen? Persoonlijk eet ik ze liever op een broodje of bij een bord friet. Lege flessen, volle GLAZEN flessen en het gehele interieur van een keuken/catering. Zelfs al ben je woest, dan kan je nog nadenken! Blijkbaar niet, want jullie heb geen enkel idee wat jullie de, en zeker niet jullie, club aandoen. Elk blauwwit kledingstuk wat jullie bezitten zouden jullie moeten doneren aan een goed doel, want het is niet aan jullie besteed. Eventuele tatoeages van FC Den Bosch die jullie dragen zouden moeten worden weggelaserd.

Dat de burgemeester van Tilburg wil dat deze 'mensen' gepakt worden kan ik volledig begrijpen. Geen centje van die kosten zou bij FC Den Bosch zelf moeten liggen. Van de geïnde kosten kan Willem II dan zelf hopelijk gaan werken aan een veilig stadion en het opleiden van capabel veiligheidspersoneel. Want zonder ook maar iets te willen goedpraten, ligt de schuld, zoals eerder genoemd, in beginsel toch echt bij Willem II. Zij hadden al tijdens de wedstrijd moeten optreden. Maar ik heb bijvoorbeeld niet eens een stadionspeaker gehoord of iemand van de leiding voor het vak gezien.

Wat uiteindelijk restte was om stoppen schreeuwende mensen achter me, twee huilende meisjes voor me en een verbaasde vriend en m'n eigen ik die toch maar net iets sneller het vak uitgingen vanwege de aanwezige ME...
Alleen al daarom zijn we uiteindelijk toch naar de huldiging gegaan. Omdat vanwege een aantal raddraaiers ons geen afscheid van de spelers gegund werd. Later realiserend dat we dat uiteraard ook deden omdat we als club een geweldig seizoen hebben gedraaid. Fred van der Hoorn die weer een kwalitatieve selectie had neergezet, Peter Bijvelds die van alles heeft gedaan om te club weer op het goede pad te krijgen, de technische staf en de kwalitatieve selectie, alle vrijwilligers en overige clubmensen en niet te vergeten; die echte supporters waarvan het gehele seizoen geen wanklank was te horen. Die het gehele seizoen sfeer hebben gemaakt, geweldige acties hebben gedaan en die er uiteindelijk voor zorgde dat we op het eind een uitverkocht huis hadden.

Dat trotse gevoel moet overheersen! Dat de club weer leeft! We hingen aan een zijden draadje. maar we staan er weer! Daar kunnen een aantal malloten met een draadje los niks aan veranderen. Laat het nieuwe seizoen maar snel beginnen! Nog maar 34 wedstrijden tot een feestje op de Markt!

Heya Den Bosch!!